Een inbreker die ongevraagd een huisje betreedt en schichtig met een zwakke zaklamp om zich heen schijnt om te zien of er ergens nog een verdwaalde rottweiler hem het leven zuur wil maken, loopt het risico met een honkbalknuppel op zijn hoofd getimmerd te worden, een stratenmaker heeft op z’n dertigste knieën als halveliterpakken hopjesvla en wij, professioneel bureaustoelzitters, bezwijken vroeg of laat onder de werkdruk die als een donderwolk boven onze hoofden hangt.

Mijn wereld, die van het onderwijs, is berucht om de grote werkdruk en de gevolgen die dat heeft voor de docenten. Ik kan dat ontkennen noch ontvluchten: het afgelopen jaar heb ik velen zien sneuvelen op het slagveld der overbelasting – en elke keer weer schrok ik daarvan. Die overbelasting, overigens vaak vergezeld door zijn knokploeg met daarin zijn matties burn-out en depressie, ontziet werkelijk niets of niemand. Vorige week nog, toen de zoveelste tijdelijke vervanger de docentenkamer binnenstapte, zich nerveus voorstelde en linea recta naar de koffieautomaat rende, bekroop mij een minicrisis: wanneer ben ik aan de beurt? Wanneer slurpt mijn vervanger hier koffie?

Een juiste balans tussen werk en privé is de sleutel tot succes, las ik die avond op het internet, en vrijwel meteen had ik behoefte om een baksteen door het scherm van mijn laptop te keilen. Omdat dat toch aardig in de papieren zou gaan lopen, klapte ik hem dan maar rustig dicht. Tientallen mentale gezondheidsgoeroes bieden op het internet tegen betaling van slechts heel erg veel geld hun nietsbetekenende diensten aan – maar daarmee zou ik de oorlog niet gaan winnen. Ik moet het zelf doen, besloot ik, stond op van de tafel en plofte op de bank. Ik zocht de afstandsbediening, die mijn graaiende handen vonden tussen twee kussens. De televisie floepte aan en ik zapte heen en weer tussen vijfenzeventig kanalen. Dit is het, dacht ik gelukzalig, met de afstandsbediening als onoverwinnelijk wapen in mijn rechterhand. Oorlogen win je op de bank, starend naar de zestiende herhaling van een slechte B-film. Zo simpel kan het zijn.

Meer lezen? www.toonroumen.nl

Comments are closed.