De ondergang van de wereld is de hemel

In de afgelopen twaalf columns die ik voor Office à la Carte schreef, heb ik de nodige kantoor- en bedrijfsellende in taalvorm voorbij laten paraderen, maar dat alles valt in het niet bij het grootste leed waarmee wij, paperclip-, elastiek- en perforatorverzamelaars der natie, wekelijks of zelfs dagelijks worden geconfronteerd. Het dirigeert ons telkens weer naar dat schijnbaar heerlijke ideaal van het zelfstandig ondernemerschap – maar de dramatische en vooral meelijwekkende struikeltochten op weg naar een faillissement die we de zzp’ers om ons heen hebben zien maken, weerhouden ons daar op het nippertje toch van. Ik heb het als vanzelfsprekend over vergaderingen – zogenaamd zakelijke onderonsjes waarin nog ‘het een en ander geregeld moet worden’ die op de een of andere wonderbaarlijke wijze vaker wel dan niet uitlopen in catastrofale bijeenkomsten waarbij vergeleken de ondergang van de wereld de hemel, een vakantietripje naar een Spaans schiereiland, zou zijn.

De eerste keer dat ik middenin een dergelijk verbaal bombardement terecht kwam, wist ik niet wat te doen. Terwijl mijn collega’s elkaar naar het leven stonden, klapte ik mijn laptop open en acteerde zeer ongeloofwaardig dat ik een belangrijke mail kreeg waarin ik werd opgeroepen naar de andere kant van het gebouw te lopen. Dat deed ik dus ook (want als de plicht roept, ben ik er als de kippen bij), en toen ik later met knikkerdeknikkerende knieën de vergaderruimte weer betrad, bad ik dat ik nu écht weggeroepen zou worden voor iets zeer, zeer, zéér dringends. Dat gebeurde uiteraard niet, wat me verplichtte de rit uit te zitten.

Het kán wel, zag ik onlangs op een documentaire op televisie. Kort en krachtig kwamen enkele vergadertips voorbij. Om conflicten te voorkomen zou het bijvoorbeeld aan te raden zijn op de lichaamstaal van de deelnemers te letten, want daaruit zou je een hoop emoties kunnen afleiden. Ook zouden vergaderingen het beste niet uit kunnen lopen en is het beter overgebleven agendapunten te verplaatsen naar de volgende meeting. Jaja, dacht ik toen ik naar het scherm keek, en bedacht hoe ik aan de start van de eerstvolgende vergadering met overslaande stem de vergadertips in zou brengen. Ik stelde me de lichaamshouding voor van de vergaderpartners, en slikte het idee vroegtijdig weer in. ‘Spaans Schiereiland’, googelde ik om mezelf af te leiden, en vergaapte me aan heerlijke plaatjes waarbij vergeleken vergaderingen de Derde Wereldoorlog zijn.

Meer lezen? www.toonroumen.nl

Comments are closed.