Het is bijna zover

De zomer van 2019 heeft zich niet voorgesteld met een slap geschudde hand, maar met een ferme vuistslag tussen de ogen. Managers krabden zich achter de oren: hitteplan of niet? Laten we de arbeiders zweten (waar ze toch voor gemaakt zijn), of hebben we voor één keer genade?

De mensen die het voor het zeggen hebben op mijn werkplek kozen goddank voor dat laatste, maar dat voorkwam niet dat mijn gedachten tijdens de arbeid vaker dan eens afgleden naar plekken waar ze niet hadden moeten zijn. Het strand bijvoorbeeld, waar ik uitgestrekt op een bedje in de schaduw genoot van het weer. Boven mij hing een uiterst aantrekkelijke deerne, die me op gepaste tijden een druif van een tros liet happen. Naast me nog twee van zulke aantrekkelijkheden, van wie mij één continu koelte toe wapperde en de ander me voorlas uit boeken die sinds jaar en dag op de diemoetiknoglezen-boekenberg lagen. Toen mij tijdens de vergadering waarin deze beelden aan mij verschenen een vraag kreeg toegeworpen, knapte die bubbel van driewerf heerlijkheid helaas uiteen.

Tijdens mijn studententijd beweerde ik harder dan het allerhardst geen leven te willen leiden waarin mijn gedachten aan het einde van de vakantie al bij de volgende zouden zijn – maar nu ik de respectabele leeftijd van 23 jaren heb bereikt, heeft het onvermijdelijke zich toch al voltrokken. Triest enerzijds, maar anderzijds ook weer prettig, want als de vakantie dan eindelijk daar is, kunnen de slingers en de confetti uit de kast. Op dit moment ben ik daar dan ook druk naar het zoeken in de kast die reeds jaren dienst doet als ‘flikker-het-daar-maar-neermeubel’. Het is bijna zover!

Ik wens alle lezers van deze blog en iedereen bij Office à la Carte een welverdiende zomervakantie, vol van zon en alles waar je zo naar hebt uitgekeken. Geniet!

Meer lezen? www.toonroumen.nl

Comments are closed.