blog april 2018

‘Je bent zo oud als je je voelt,’ hoorde ik twee hoogbejaarden op de televisie tegen elkaar zeggen. ‘Jaja,’ fluisterde ik, terwijl ik met een sterk naar allesreiniger geurende emmer naast me op de bank de onuitputtelijke snot- en slijmstroom uit mijn neus probeerde te stelpen, ‘in dat geval wordt het tijd voor een deugdelijke uitvaartverzekering.’

Een van de grootste nachtmerries van de startende werknemer is een ochtendlijk belletje naar de grote baas waarin de mededeling ‘ik kan niet komen want ik ben ziek’ met een schorre stem overgebracht dient te worden. Slechts diegenen die altijd gezond eten, niet roken, niet drinken en elke week drie keer sporten (en degenen die gezegend zijn met een onchristelijke portie geluk) ontkomen aan een dergelijk telefoontje. Helaas bleek ik een tijdje terug, om uiteenlopende redenen, niet in die categorie te vallen waardoor ik me een dag moest afmelden. ‘Ik kan niet komen want ik ben ziek,’ zei ik met drie dozen tissues binnen handbereik toen er aan de andere kant werd opgenomen. Ik kreeg de hartelijke beterschapswensen en daarmee was de ziekmelding volbracht. Ik strompelde terug naar bed, waar mijn ogen, die overigens aanvoelden alsof een bataljon politieagenten in opleiding zich erop had uitgeleefd tijdens een cursus pepperspraygebruik, onder luid gekreun dichtvielen.

Twee uur later dwong een intens schuldgevoel mij uit bed. Ik kan best even m’n mail lezen, hield ik mezelf voor, daar is nog nooit iemand van doodgegaan. Ik klapte mijn laptop open en voor ik me er goed en wel op had kunnen voorbereiden, werd ik overstelp door een vloedgolf van digitale post. Van ‘het werkoverleg is verplaatst naar aanstaande donderdag, zorg dat je aanwezig bent’ via ‘hier de notulen van de vergadering van volgende week’ tot ‘en nu écht de notulen van de vergadering, inclusief bijlage’, het hield niet op. Droef te moede sloot ik het mailprogramma af en surfte naar een website. Na een aantal muisklikken was ik verzekerd van een prachtige uitvaart, inclusief bloemen en een professionele spreker, voor nog geen tientje per maand. Ik kroop terug naar bed en griepte me in de daaropvolgende middaguren manhaftig door die hele epidemie heen.

– Toon Roumen

Comments are closed.