Survival of the fittest

Als een volleerde Robinson je eiland veroveren, met plakbandhouders als palmbomen en half opgegeten crackers als sappige kokosnoten – zo gaat dat op kantoren met flexplekken. Een werkplek bemachtigen is daar elke dag opnieuw een proef die gewonnen moet worden. De mens wordt op flexplekken nietsontziend tienduizenden jaren terug in de tijd geworpen en ervaart hoe het moet zijn geweest om niets te hebben, en dagelijks de strijd te moeten voeren om basisbehoeften als een bureau en een stoel. 

Ook ik heb, toen ik ooit als maagdelijk onwetende stagiair de Grote Wereld binnenstapte, kennis mogen maken met de snoeiharde wereld waarin zitzekerheid een utopie is. Tijdens de eerste dagen werd mij al duidelijk dat als ik niet mijn mannetje zou staan, ik binnen de kortste keren mijn werk kon gaan doen op een bankje in de ontvangsthal, en anders op het toilet. Ter voorkoming daarvan besloot ik tot een rigoureuze tactiek die ik afkeek van Nederlandse vakantiegangers in all-inclusive hotels: ik zorgde dat ik ’s ochtends vroeger dan vroeg aanwezig was, en claimde een werkplek door mijn laptop en een tweetal foto’s van de liefde van mijn leven op het bureau te plaatsen, waarna ik in de koffiekamer plaatsnam en met een glimlach rond mijn mond toekeek hoe de survival of the fittest zich voltrok. Terwijl de cafeïne de nacht uit mijn ogen verdreef en me in staat stelde de eerste ochtendwoordjes te mompelen, zag ik hoe andere vroege vogels het eerste beste bureau claimden dat ze op hun zoektocht tegenkwamen en hoe anderen wanhopig zochten naar een beschikbare werkplek, en dat uiteindelijk niet vonden.

Inmiddels zijn we overgegaan op vaste werkplekken, en nu loopt onze ontwikkeling synchroon met die van de mensheid in het algemeen: we zijn lui geworden. Strijd voeren is niet meer nodig en natuurlijke selectie bracht vriendelijkheid in ons leven. Het leven op kantoor draaide 180 graden, vrijwel niets bleef hetzelfde. Vrijwel niets, op één uitzondering na: op het bureau, dat goddank niemand dan mijzelf toebehoort, staan nog altijd twee foto’s, als relikwieën uit lang vervlogen tijden.

Survival Meer lezen? www.toonroumen.nl

Comments are closed.