Teambuilding

Dramatisch drentelen door de drek, schreeuwend scheuren op de kartbaan of tuttig theeslurpen in een kattencafé: in het kader van teambuilding is alles toegestaan. Werknemers van elk bedrijf worden minimaal eens per jaar blootgesteld aan activiteiten die ze eigenlijk diep van binnen niet willen ondernemen, maar waar ze in het kader van cohesievorming en onder enorme groepsdruk toch maar aan deelnemen. Zonder dat ze er erg in hebben abseilen ze bijvoorbeeld ineens van een metershoge berg in de Ardennen terwijl een collega van de ICT-afdeling – de man die vorige week nog tot twee keer toe slapend achter een half uit elkaar gesleutelde prehistorische laptop werd aangetroffen – meters beneden hen staat te klungelen met hun zekering. De werknemers komen halverwege de berg plots stil te hangen, kunnen zichzelf niet verder laten zakken. Aan het gestuntel van de ICT-man te zien, hebben touwen uit zichzelf knopen gelegd die beste scout nooit zal kunnen maken. Of alles goed gaat, schreeuwen de werknemers naar de collega onder hen, maar het geluid vervliegt in de wind. Op hoop, op hoop van zegen dan maar denken ze en blijven op meters boven de grond doelloos hangen, in gedachten preventief afscheid nemend van hun vrouwen en kinderen, die nietsvermoedend thuis zitten achter een bord hutspot en speklappen met jus. Die groepsvorming, dat is alleen op papier helemaal prachtig, denken ze terwijl ze nog eens naar beneden staren, alwaar de kliminstructeur is aangesneld om het touwendoolhof te ontwaren. De instructeur kijkt omhoog, schudt zijn hoofd. De werknemers zuchten en hangen en besluiten dat áls het zo zijn moet, áls het vandaag de Dag is, dat dat dan goed is. Ze hebben geleefd. Juist als ze zelf geloven wat ze denken, zakken ze met een schok een meter naar beneden en horen opgelucht gejuich. Inderdaad: de werknemers kunnen zichzelf weer laten zakken en binnen vijf minuten staan ze uit te puffen op de koude grond. De teambuilding wordt gestaakt en de manager van het bedrijf besluit dat iedereen de avond voortzet in de plaatselijke kroeg, alwaar de tapvaten zijn gevuld met liters vloeibaar goud – en juist daar hadden de werknemers behoefte aan. Die avond proosten talloze glazen en alle werknemers denken hetzelfde: wij kunnen niet wachten tot maandagochtend, als we weer veilig op onze bureaustoelen plaats mogen nemen.

Meer lezen? www.toonroumen.nl

Comments are closed.